North Sea Jazz: de groove van Questlove, de finesse van Jay Bellerose en de spannende time van Jamison Ross
Reportage van de 50e editie van North Sea Jazz
Muzieknieuws 11-07-2026 11:32
Het is natuurlijk meteen raak als de 50e editie van North Sea Jazz geopend wordt door een concert van Questlove & Friends. Ook het laatste concert van de eerste dag werd door hem afgesloten met een zinderend optreden van zijn band The Roots. De grooves van Questlove blijven ongeëvenaard. Tussen deze shows door zag Dick de Waal optredens met Niek de Bruijn, Jay Bellerose, Jamison Ross en Nate Werth, Nicholas Baker, Willie Jones lll en Jason JT Thomas en Nazir Ebo. Ondertussen sprak hij voor Slagwerkkrant met Ayo Salawu en Jay Bellerose. Interviews later in Slagwerkkrant!
door Dick de Waal - foto's Eric van Nieuwland
De NPO zendt tot en met zondagavond 24 uur lang streams uit van de concerten, met Kokoroko, The Roots, Steve Coleman, Leif de Leeuw en vele anderen. Via bv Ziggo kan je ze ook terugkijken.
In de Hudson zien we Paradox Jazz Orchestra met pianist Randel Corsen. Op de drums Niek de Bruijn, op percussie Lidrick Solognier: een enorm prettige ritmetandem. Corsen, oorspronkelijk uit Curaçao, speelt fantastisch: percussief bijna. De rest van de band is eveneens vlijmscherp. Wat een absurd goeie blazerssectie: een tien voor Teus Nobel en z’n vrienden. En wat zit Niek heerlijk ontspannen briljante partijen te spelen. Hier mag niet alleen Tilburg trots op zijn, maar heel Nederland. Een indrukwekkende opener van dag 1.
Even slaat de verbazing toe als we bij Grace Bowers de Congo binnenwandelen. Deze bluesrockgitariste en zangeres zou niet misstaan op een punkfestival in de jaren ‘80 van de vorige eeuw. Drummer Isabella Lamberti noemt op de website van Gretsch Travis Barker als inspiratiebron en dat is niet verwonderlijk. Er wordt hier namelijk flink gebeukt voor een dame die ooit studeerde aan het befaamde Berklee College of Music.
Door naar de Maas, waar Snarky Puppy en het Metropole Orkest een waanzinnige show neerzetten. Dit blijft een van de meest heftige combinaties denkbaar. Ongelofelijk spannende composities en alles klinkt zo waanzinnig heavy. Drummer Jamison Ross heeft het zichtbaar naar z’n zin en laat prachtig spannende time horen. Een subtiele ode aan Feyenoord klinkt. Nate Werth percussie zien spelen is altijd een feest.
LA LOM in de Mississippi wint de beker voor de meest originele drumkit. Waarom zou je een snare tussen je benen zetten als het ook een conga kan zijn? Zo dacht ook drummer Nicholas Baker. Die snare is er overigens wel, maar die hangt dan weer boven de bassdrum. Dit is niet het enige originele element. De stijl is dat ook: een zwoele mix van surf, soul en al het moois dat Zuid-Amerika rijk is. Een flatride en een grote crash uit het jaar kruik completeren het arsenaal. Die fantastisch luie cowbell die precies in het midden zit tussen recht en krom doet het ‘m.
Maar liefst twee drummers bij Roy Hargrove’s The RH Factor: Willie Jones lll en Jason JT Thomas. Trompettist Wayne Tucker heeft hier grote schoenen te vullen en doet dat met verve. De hele blazerssectie is zonder meer geniaal te noemen. Een superfijne groovetrein die wordt bestuurd door een spatstrakke dubbele locomotief. Gaaf om te zien hoe die twee soms exact dezelfde grooves, rolls en fills spelen om vervolgens in absolute divergentie elkaar naar enorme hoogten te meppen.
Als er dit weekend één drummer met een signature sound rondloopt, is het Jay Bellerose, vanavond de drummer bij de altijd elegante zangeres Diana Krall. Hij liet z’n drums, een Slingerland uit de jaren ‘40, met de boot verschepen vanuit de VS. We spraken hem over z’n passie voor deze kit, spelen zonder setlist en het belang van de juiste mensen om je heen verzamelen. Wat een sound komt er uit die trommels: warm, sonoor en boordevol karakter. Krall speelt speels, licht en relaxt. On the sunny side of the Street: het is bijna mopje, maar wel wonderschoon in deze triovorm. Voor een man die zegt dat hij absoluut geen jazzdrummer is, heeft Bellerose toch een super lekkere feel voor deze sport ontwikkeld. Niemand kan zo mooi hees I’ve got you under my Skin zingen als deze dame uit Nanaimo Canada.
De soundcheck van De La Soul is op zich al geestig en belooft wat. Laid back grooves bij deze Native Tongues Posse uit Long Island. Daru Jones is niet alleen drummer bij dit nog altijd übercoole hiphopcollectief maar tevens music director. Vooral de twee percussionisten springen in het oog. Als iemand de namen weet: stuur even een mailtje naar ons mooie blad. Bij Pass the Peas stappen we in. De Nile zit rammetje vol om deze onvervalste old school vrolijkheid te vieren. Wat moet het ontzettend lachen zijn om in zo’n band te zitten. Drumtechnisch is het misschien niet legendarisch, maar juist daarom past het allemaal zo ‘snug’ in dit lo-fi plaatje. Lang leve de verbinding en het sociale engagement in gekke tijden. Say Party!!
Nazir Ebo sluit de vrijdagavond in de Hudson af bij tenorgigant Joshua Redman. Die ochtend stuurde hij een mailtje: of we nog even komen kijken. Uiteraard! In 2024 spraken we hem. Hij speelde toen een geniale show met diezelfde Redman en zangeres Gabrielle Cavassa. En ook vandaag wordt the roof eraf gespeeld. Saxofonisten van dit kaliber zijn zeldzaam. Het is de toon, de lucht, de onnavolgbare techniek en de griezelige beheersing van het instrument waar dit publiek al decennialang massaal op af komt. Ebo is nog altijd een jonge gast. Maar hij drumt zo gruwelijk lekker, met een jaloersmakende flow.
Morgen meer reportages!
