Yellowjackets met Will Kennedy 15 mei in Q-Factory Amsterdam 16 mei in Metropool Hengelo
Geniale grooves en razende rolls
Muzieknieuws 19-04-2026 21:05
Hij drumt al meer dan 30 jaar bij Yellowjackets, was dit jaar weer te zien op North Sea Jazz en komt met deze waanzinnige fusionband op 15 en 16 mei weer naar Nederland. Dick de Waal met Will Kennedy.
Tickets voor vrijdag 15 mei Q-Factory Amsterdam.
Tickets voor zaterdag 16 mei Metropool Hengelo.
Interview door Dick de Waal, uit Slagwerkkrant 250.
Yellowjackets, de band uit Los Angeles, heeft sinds 1977 een oeuvre heeft opgebouwd van maar liefst 27 platen aan virtuoze jazz, fusion, post-bop en gospel. Altijd accuraat, smaakvol, gebalanceerd en met een enorm subtiel toucher: dat is Kennedy. Achter de drums hebben de nodige wisselingen plaatsgevonden sinds de oprichting van de groep. Ricky Lawson speelde er de eerste tien jaar. En tussen 1999 en 2010 waren daar Peter Erskine, Terri Lyne Carrington en Marcus Baylor.
Will Kennedy speelt met een zeggingskracht die op wonderlijke wijze binnen alle hoeken van het dynamisch spectrum recht overeind blijft. Verder excelleert Kennedy als geen ander in het bedenken van geniale grooves, gebaseerd op vrijwel alle getallen tussen de 3 en de 12, veelal vanuit Afrikaanse roots. Deze drummer is de belichaming van controle op ongekend niveau.
Sinds onze laatste ontmoeting in Amsterdam in 2015 heeft Yellowjackets alweer vijf albums uitgebracht. Kun je iets vertellen over de samenwerking met de WDR Bigband op de plaat Jackets XL?
‘Bob is de chef-dirigent bij die band en heeft de meeste arrangementen geschreven voor dat album. De rest heeft Russell (toetsenist Russel Ferrante; red.) voor z’n rekening genomen. Bob kan zodanig arrangeren dat er een logisch vervolg ontstaat op de manier waarop onze nummers in beginsel al waren samengesteld. Dat maakte het spelen een stuk comfortabeler. Verder is niet onbelangrijk dat deze muzikanten ronduit geweldig zijn. Het is een waanzinnig hechte eenheid van een high end kaliber.’
Yellowjackets is altijd enorm productief geweest en het leeuwendeel van jullie repertoire staat mede op jouw naam. Daar kun je enorm trots op zijn.
‘Veel musici zullen het erover eens zijn dat dit een heel mooie gig is. We bestaan al zo’n 47 jaar en daarvan draai ik er inmiddels minstens 30 mee. Het is duidelijk dat er met iedere bezettingswijziging iets is veranderd in het geheel. Dat gebeurde net zo zeer toen ik erbij kwam in 1987. Hoewel ik er ook van overtuigd ben dat die wens tot verandering al langer aanwezig was binnen de band. Mijn eerste album was Four Corners.
Je hoort dat die plaat meer neigt naar improvisatie en traditionele jazz dan de groove die daarvoor centraal stond. Met Bob erbij, vanaf 1991, werd die trend alleen maar sterker. En Dane Alderson is inmiddels alweer tien jaar onze bassist. Dat betekent overigens absoluut niet dat we Jimmy Haslip zijn vergeten: die blijft voor altijd een flink gerespecteerd founding member.’
Toen ik in 2024 mijn ogen sloot in het Amsterdamse Bimhuis, hoorde ik nog steeds soms die smeuïge sound van Jimmy.
‘En dat is geweldig. Dane heeft Jimmy’s rol heel goed overgenomen. Ik heb het daar regelmatig over gehad met mijn studenten aan de University Of Southern California in Los Angeles. De strategie om je met anderen te identificeren is, vooral in het begin van je carrière, van groot belang. Op basis daarvan ontwikkel je later je eigen signatuur. Soms vertellen fans mij ook dat ze mijn geluid herkennen; dat is gaaf! Het werken aan zo’n reputatie vind ik al een waanzinnig mooi proces op zich.’
Herkenbaar. Bij het intro van Even Song op Run For Your Life uit 1993 hoor je aan de eerste twee noten op die tom dat jij het bent.
Maar even iets anders. Over Los Angeles gesproken: er is nu een hoop aan de hand in de VS en ook zeker in jouw stad. Is die situatie van invloed op jullie dagelijkse leven?
‘Tot nu toe hebben we ermee kunnen dealen…’
Uhm, is dat een eufemisme?
(Kennedy buldert het uit van het lachen). ‘Die is heel raak. Kijk, er is in korte tijd veel gebeurd. De uitdaging is om te blijven waarderen waar we vandaan komen en onze eigen waarden te koesteren. En daarmee de manier waarop we zaken aanpakken. Onze geschiedenis en hoe we een positieve bijdrage willen leveren aan het leven zijn daarbij essentieel. Dat is het grote plaatje. Waar het de muziek betreft, is iedere nieuwe plaat een momentopname. Een foto van onze creatieve ideeën. Je drukt op een opnameknopje en documenteert je leven en gevoelens. Misschien ken je het nummer Cape Town van het album Blue Hats nog?
Dat is een stuk waarover ik nog regelmatig word bevraagd. Op de een of andere manier doet die track me altijd weer denken aan de Afrikaanse invloeden die ik zo waardeer. Heel mooi is dat. De afgelopen tijd ben ik zaadjes aan het planten voor een eigen project. Daar is de tijd nu rijp voor. De voice-memo’s in mijn telefoon stapelen zich op met ingezongen ritmes, akkoorden en melodietjes. Ik heb nog geen namen, maar beloof jullie op de hoogte te houden.’
Voor mij sta je aan een eenzame top om veel redenen, maar vooral omwille van je razendsnelle crescendo’s en decrescendo’s in allerhande rolls.
‘Wow, dankjewel. Alle credits daarvoor gaan wel direct naar Tony Williams. Uncle Tony!’
LEES HET VOLLEDIGE INTERVIEW IN SLAGWERKKRANT 250!
yellowjackets.com
@yellowjackets_music
Tickets voor vrijdag 15 mei Q-Factory Amsterdam.
Tickets voor zaterdag 16 mei Metropool Hengelo.
